هفته ای که گذشت سخت ترین روز های کاری برایم رقم خورد.حتی از هفته آغازین سال هم سخت تر بود.البته پیش تر یکی از معلمان با تجربه نوید این روز های سخت را به من داده بود. به اتفاق بچه ها از روز سه شنبه هفته جاری از مرحله اول کتاب بخوانیم عبور کردیم و وارد مهمترین خوان این کتاب یعنی آموزش نشانه ها شدیم.
روز سه شنبه که آموزش حرف آ و ا را آغاز کردم خیلی سختی کشیدم تا بچه ها را از فضای قسمت اول کتاب بخوانیم(بخش نگاره ها) جدا کنم و آنها را وارد فاز جدید کنم.
آن روز خیلی می ترسیدم که نتوانم درس خوبی به بچه ها بدهم و خشت اول آنها خراب چیده شودو بچه های مردم که امانت در دستم هستند نتوانند خواندن و نوشتن را خوب یاد بگیرند.این ترس چنان در وجودم رخنه کرده بود که حتی شب چهارشنبه به زور خوابم برد.
خدایا کمکم کن تا در پایان سال تحصیلی شرمنده ۲۳دانش آموز معصوم نباشم.
راز ماندن
این روز ها شهر و دیارمان بوی شهید و شهادت گرفته است.در هر کوی وبرزنی می توانی بوی این کبوتران عاشق را استشمام کنی. جمعه هفته گذشته مردمان خوب شهرم (آبدان)از سه کبوتر خونین بال گمنام اما خوشنام هشت سال شور و حماسه مقدس استقبال کرند.سه کبوتری که میهمان اهالی شهید پرور بنک بودند ودیشب هم باز مردم خوب شهرم میزبان ۲۷کبوتر بهشتی بودند.دیشب یادواره ۲۷شهید دانش آموز شهرستان دیر در آبدان برگزار شد تا بار دگر آبدان و آبدانی دین خود را به شهید و انقلاب ادا کند.
به بهانه این ۲مناسب زیبا شعری را از زنده یاد ابوالفضل سپهر تقدیم می دارم به پیشگاه شما خوبان .
کوه پرسید: ز رود
زیر این سقف کبود
راز ماندن در چیست؟
گفت:در رفتن من
کوه پرسید:و من؟
گفت: در ماندن تو
بلبلی گفت:و من؟
خنده ای کرد و گفت:
در غزلخوانی تو
آه از آن آبادی
که در آن کوه رود
رود مرداب شود
ودر آن بلبل سرگشته
سرش را به گریبان ببرد و نخواند دیگر
من و تو بلبل و کوه و رودیم
راز ماندن جز
در خواندن من
ماندن تو
رفتن یارا ن سفر کرده مان نیست
بدان!
