ــ هفته گذشته در حالی که فصل ماقبل پایـانی کتـاب علوم که در مورد سنگ ها بود را تدریس می کردم،از علیرضا پرسیدم: آیا دوست دارد به تپه ای که در نزدیکی مدرسه است برویم و در آنجا که انبوهی از سنگ های مختلف است را ببینیم.او با اندکی فکر نمودن برخلاف تصورم به آرامی جواب داد: نه.در حالی که تعجب در صورتم موج می زد، گفتم:چرا؟گفت:آقا اجازه، من از رفتن به کوه می ترسم.در حالیکه باجواب های علیرضا هزاران علامت سوال و تعجب در جلوی چشمانم رژه می رفتندگفتم:از چه چیزی می ترسی؟گفت:از آمریکایی هایی که پشت کوه پنهان شده اند و ما را با اسلحه خواهند کشت.از این حرف علیرضا نتوانستم جلوی خنده ام را بگیرم و دلی سیر خندیدم.ببینید سیاست تا کجا نفوذ کرده است؟
اخلاق در فوتبال ما
شايد تا به حال پيش آمده باشد كه به خودتان حق بدهيد شگفتزده شويد و حيران بمانيد. اين روزها حكايت ما هم تجربه اين شگفتزدگيهاست. حيران ماندهايم فوتبال با اين همه مخاطب و طرفدار در كشور ما چرا به فضايي پرخاشگرايانه تبديل شده است كه تقابلهاي رو در رو، فرياد، اعتراض و خلاصه استفاده از ادبياتي نهچندان قابل قبول حرف اول را ميزند.
نامه اخیراخیر محمدمایلی کهن سرمربی تیم ملی فوتبال به امیر قلعه نوعی سرمربی تیم استقلال تهران که با ادبیاتی زننده و دور از شان یک سرمربی تیم ملی نوشته شده است و در تمامی رسانه ها نیز منعکس گردیده نشان می دهد که اخلاق در فوتبال در ایران روز به روز کمیاب تر می شود.
مایلی کهن که همیشه سعی می کند خود را استاد اخلاق بنامد،برای اولین بار نیست که حریم اخلاق را زیر پا نهاده و حرف هایی را می زند یا چیزهایی را می نویسد که نباید بگوید یا بنویسد.نامه اخیر وی آنقدر توهین آمیز است که جای هیچ گونه دفاعی را برای خود باقی نمی گذارد.
صد البته توهین و فحاشی تماشاگران استقلالی منتسب به امیر قاعه نوعی در بازی استقلال ـ سایپا نیز قابل دفاع نبوده و نخواهد بود ولیکن رفتار زننده مایلی کهن و این نامه از سوی وی بسیار همگان را متاثر کرده و آنجا که سواد آکادمیک خود را بر سر امیر قلعه نوعی کوبید و او را به تمسخر ژنرال خطاب کرد نشان از سطح پایین فرهنگی وی می باشد.
ما که به یاد نداریم امیر قلعه نوعی و علی دائی سرمربیان سابق نیز در اوج عصبانیت اینگونه سخن گفته باشند که سرمربی تیم ملی در طی یک متن و جوابیه مکتوب می گوید.
در حالی که تیم ملی برای صعود به جام جهانی شرایطی بسیار سخت را پیش رو دارد و ضرورت حمایت از تیم ملی از هر تریبونی و رسانه ای به گوش می رسد،یقیناً نامه سرمربی تیم ملی به حیثیت ملی و وحدت ملی ای که در حال شکل گیری برای صعود به جام جهانی بود نیز ضربه خواهد زد.وقتی می بینیم خطاب نامه وی سرمربی دومین تیم پرطرفدار کشور با میلیون ها هوادار است احساس خطر بیشتری متوجه تیم ملی می شود.اینکه در پشت پرده فوتبال ایران دستهای کثیفی وجود دارد شکی نیست اما سرمربی تیم ملی نمی بایست با ادبیات کوچه بازاری این نامه را می نوشت.
مگر نه اینکه مردم ایران به ادب،هنر،رافت نسبت به همه حتي دشمنان،بذل وبخشش،جوانمردي ومردمداري و مهمان نوازي مشهورند وحتي دشمنان قسم خورده ما در برخوردهاي اول پس از يكي دوساعت به اين موضوع اقرارمي كنند.مگر نه تختی،پوریای ولی ،قایقران و... فقط به خاطر رافت و اخلافشان در اذهان مردم ما ماندگار شده اند.چرا فوتبال ما روز به روز ارزش اخلاق کمتر و کمتر می شود.وقتی می بینیم سرمربی تیم 70میلیونی ا اين لحن و الفاظ نامه مي نويسد اشكش در مي آيد كه ما را چه شده و آيا پورياي ولي ها،تختي ها،قایقران ها و...ازيادها رفته اند و خدا به داد ما برسد اين ره كه مي رويم به ...
