اميدوارم هيچگاه سياست باعث جدايی مان نشود
اين آخرين جمله ای بود كه در آخرين ساعات حضورم در تربيت معلم برای بهترين دوستم در دفتر خاطراتش به يادگاری نوشتم. می خواستم با اين جمله به دوستم بفهمانم كه ارزش دوستی برايم از هر چيز ديگری بيشتر است و به هيچ قيمتی حاضر نيستم دوستی مان به هم بخورد چون آينده را می ديدم و می دانستم كه ورود به دنيای سياست دلخوری هایی را به همراه دارد.
وقتی در پست مطلب خيال وبلاگ آريوس به مديريت دوست عزيزم آقاي احسان گرامي نژاد نظر مي نوشتم اصلاً تصور نمي كردم كه اين چند جمله سياسي در پاسخ به يك نوشته كاملاً سياسي؛ احسان را از دست من ناراحت خواهد كرد و او در پست بعدي وبلاگش عليه من مطلب بنويسد و حتي قلم نوشت يك تازه معلم را از لينكستان آريوس حذف نمايد. از اين قضيه بسيار ناراحت شدم. مي خواستم خيلي زودتر از اين ها اين جوابيه را تنظيم كنم اما مشغله هاي شخصي كه نتيجه اش برايم تلخ و دردآور بود باعث شده بود كه حدود يكماه از دنياي مجازي دور باشم و نتوانم زودتر از 17 مرداد اين نوشته را به رشته تحرير درآورم.
دوست عزيز
شايد قطع رابطه براي تو كاري سهل و آسان باشد اما باور كن براي من خيلي سخت و زجرآور است كه شاهد رنجيده خاطر بودن يكي از بهترين دوستان دوران دو ساله دوانشجويي ام در مركز تربيت معلم علامه طباطبايي بوشهر از دست خود باشم دوستي كه خيلي با او راحت بودم راحت حرف مي زدم و خيلي راحت تر از او حرف مي شنيدم.
احسان جان
چرا انتظار داري وقتي مطلبي را مي نويسي همه از مطلبت تعريف و تمجيد كنند آيا كسي حق ندارد عليه شما چيزي بنويسد. شما كه ادعاي اصلاح طلبي مي كنيد(اين ادعا را از نوشته هايت مي توان فهميد) چرا به شعار هيچگاه به عمل تبديل نشده اصلاح طلبان(زنده باد مخالف من) پايبند نيستيد؟ و ...
برادر بزرگوارم
ديگر حوصله نوشتن ندارم چون مي ترسم اگر بيشتر بنويسم دلخوري ها هم بيشتر شود و از همان دوستي كه در اولِ نوشته ام از آن گفتم بيشتر فاصله بگيريم به همين خاطر نوشته ام را در اينجا به پايان مي رسانم به اميد اينكه احسان گرامي ديگر از دست من ناراحت نباشد كه دوستي ما همان دوستي دو ماه قبل باشد...
